blad nr 3
8-2-2014
auteur R. Sikkes
Commentaar

Verplicht openbaar

De champagnekurken knalden nog niet. Maar tevreden zijn we wel, hier op de redactie van het Onderwijsblad. Vorige week verscheen een nieuwsbrief dat ook Onderwijsminister Jet Bussemaker zich erover verbaast dat schoolbesturen hun jaarrekening niet gewoon voor iedereen publiceren. En dan ook meteen maar online. ‘Overigens wordt overwogen om deze verplichte openbaarmaking ook in wet- en regelgeving te gaan verankeren’, besluit de nieuwsbrief.
Hèhè. Tien jaar na het eerste verhaal over de financiën van schoolbesturen in het Onderwijsblad worden de jaarrekeningen dan misschien eindelijk bij verschijnen openbaar. En dat is nodig ook. Want het gaat in onderwijs nu eenmaal óók over geld.
Hoeveel er uit Den Haag komt, maar sinds schoolbesturen autonoom zijn, ook hoe zij dat geld dat aan hen is toevertrouwd besteden. Met het project Hoe rijk is mijn schoolbestuur wilde het Onderwijsblad personeel en medezeggenschapsraden helpen om inzicht te krijgen in het kasboek van hun school.
Met onze onderzoeken konden we laten zien dat er bovenmatig werd gespaard. Later hoe een kleine groep schoolbesturen financieel in de knel kwam. Of hoe mbo-scholen dure schoolgebouwen neerzetten. Dat de salarissen van schoolbestuurders torenhoog stegen. Feiten die voor de redactie, het personeel of de ouders anders maar moeilijk te achterhalen zijn. En vaak ook aan de aandacht van ministerie en politiek ontsnappen.
Daarom zijn we heel blij met het standpunt van het ministerie dat jaarrekeningen openbaar moeten zijn. Voor champagne is het alleen iets te vroeg. Want na de verbazing van de minister moet er nog wel een verplichting komen. Zonder wettelijke regels kunnen besturen namelijk nog steeds zeggen: ‘U wilt de jaarrekening? Die krijgt u niet.’ Dat gebeurt nu nog steeds bij een op de drie besturen. Vreemd, want schoolbesturen zijn afhankelijk van belastinggeld. Publiek geld waarmee zij een publieke dienst leveren. En dan hoort daar openbare verantwoording bij.