blad nr 15
9-9-2000
auteur T. van Haperen
Column

Randstad

Irene loopt door de hoofdingang naar buiten, stopt, zet haar tas op de grond, bukt en speurt gehaast tussen de rommel naar een pakje sigaretten. Haar eerste sectievergadering heeft ze achter de rug. Het was een crime. Na voortdurend uitstellen had ze het niet meer gehouden en vroeg of ze mocht roken. De botte afwijzing zat niet bij de vooraf ingeschatte reacties. Graaiend door haar rotzooi stuit ze op een briefje. Het is van Randstad. Tijdens het sollicitatiegesprek had een directielid de relatie met het uitzendbureau uitgelegd. Haar school is in de regio een van de weinige die niet valt onder een fusiegeile mammoetorganisatie. Kleinschaligheid gaat gepaard met financiële risicošs, die onder andere worden afgedekt door nieuwe krachten bij een uitzendbureau te stallen. Er is lachend bij verteld dat het voor haar niks uitmaakt, het is een formele kwestie. Het verhaal boeide haar niet, ze wilde die baan. Trouwens, een week of tien later begrijpt ze sowieso weinig van het verhaal. Een bestuur dat met schaalvergroting verdiend geld aanwendt voor goed onderwijs, lijkt haar te prefereren boven een constructie die personele verantwoordelijkheid uitlevert aan een commercieel bedrijf. Maar dat is haar zaak niet. Ze maakt zich meer zorgen over de tekst op het briefje, dat vermeldt dat ze zestien lessen geeft, waarvoor ze 21,94 uur werkt. Het tweede getal zegt haar niks, het eerste is overeengekomen, maar dan komt de tegenvaller: de netto beloning is zestien gulden per uur. Volgens haar rooster moet ze daar vier dagen voor komen. Woest scheurt ze de folie van het pakje sigaretten kapot. Een vriend van haar zit in de ploegendienst: ongeschoold, vijftien gulden per uur, 38 uur per week. Als hij niks te doen heeft, laten ze hem getelde pallets nog een keer tellen, gewoon voor de gezelligheid, maar wel betaald. Zij krijgt voor haar zeven tussenuren geen cent, donderdag heeft ze alleen het vijfde en het achtste uur les.
Tijdens de sectievergadering bracht ze dit naar voren, wat haar een uitbrander van een jonge veertiger opleverde. Hij fulmineerde over de Hos, een term die haar weinig zegt, maar voor hem is het kennelijk een traumatische ervaring. Haar beginsalaris ligt zestig procent hoger dan dat van hem toentertijd en dan nog zeuren over tussenuurtjes vindt hij ongepast. Bij haar grapje dat doceren vroeger vrijwilligerswerk was, ging het helemaal mis. De stoom kwam uit zijn oren.
Hoofdschuddend steekt ze haar sigaret aan en inhaleert diep. Ze heeft deze sectiegenoot in de vakantie gebeld over boeken. Ze kreeg nul op het rekest, met als gevolg dat ze vanmorgen bij de beheerder van het boekenfonds al haar charmes in de strijd moest gooien om een paar afgeschreven exemplaren te bemachtigen.
Het oplopende nicotinepercentage brengt rust in haar lichaam en maakt de stemming milder. Die vent lijkt gek, maar valt misschien wel mee. Zowel voor hem als voor haar is het de eerste dag. Onverwacht wordt ze opzij geduwd door een groep luidruchtige kinderen die sjouwen met volle boekentassen. Hard roepend wisselen ze namen van leraren uit. Die van haar wordt als onbekend getypeerd, wat vooral gelach oplevert. Ze aarzelt, houdt haar mond en kijkt weg. Ze is nerveus voor de eerste les, een belangrijker evenement dan die stomme sectievergadering. Door er even aan te denken flitst het collegiaal tafereel opnieuw voorbij. Het was een voortdurend gekanker over werkdruk, directie en tweede fase. Dat studiehuis moet vreselijk zijn, maar daar heeft ze gelukkig geen last van met haar mavo/vbo-klassen. Op de klassenstaatjes zag ze wel een drie-mavo met 32 leerlingen. Dat was schrikken, ze dacht dat dertig het maximum was. Toen ze dat uitsprak keken haar collegae haar meelijwekkend aan, gevolgd door het advies die groep toch vooral kort te houden.
Irene neemt een laatste trek en gooit de peuk op de grond. Resoluut trekt ze haar conclusie, zijn ze nou helemaal gek geworden! Ze draait zich om en loopt zelfverzekerd naar binnen. Haar rooster gaat op drie dagen, de boeken zijn er aan het eind van de week en als ze wil roken, rookt ze. Mocht dit problemen geven, dan zijn die snel opgelost. Het is een kwestie van één telefoontje. Het melodietje zingt aangenaam in haar hoofdŠ Randstad uitzendbureau. Flexibiliteit in de arbeidsverhoudingen heeft zo zijn voordelen.