• blad nr 15
  • 5-10-2013
  • auteur W. Dresscher 
  • Kleine column

 

Cynisme

Minister Jet Bussemaker regeert over het onderwijs als een collegevoorzitter. Een autoritaire. Eentje die zelf nooit voor de klas heeft gestaan bovendien. Het is dan ook logisch dat het Onderwijsakkoord in die geest is geschreven: onderwijs is van groot belang, maar de leraar is een noodzakelijke hobbel.
Natuurlijk, het akkoord schetst het belang van onderwijs voor samenleving en economie en stelt vast dat de kwaliteit valt of staat met de leraar. En daarmee komen we tot de kern van het proleem, de leraar. Die schiet tekort op vele fronten. Eigenlijk kan hij vooral veel niet. Dus: bijscholing moet. En dat wil hij vast niet, dus wordt hij gedwongen terug te keren naar de schoolbanken waar hij normaal gesproken voor staat. Uit die onwil vloeit natuurlijk voort dat leraren ook niet weten hoe ze zich moeten bijscholen en dat de clubjes die ze daarbij menen te helpen al even incompetent zijn als de leraren zelf.
Gelukkig zijn er schoolbestuurders die wel weten welke kant het op moet met ons onderwijs en die de leraren naar hun ‘targets’ loodsen. Met een legertje consultants en onderwijskundigen hoeden zij de leraar en dus het onderwijs voor de ondergang.
Ideeën over autonomie van de beroepsgroep leiden tot niets dan ellende. Kijk maar naar de advocatuur, de medische wetenschap, de accountancy. Daar vind je beroepsgroepen die zelf bepalen welke maatstaf gehanteerd wordt, door het ontbreken van invloedrijke bestuurders is het niets dan ellende.
In het onderwijs kun je er tenminste voor zorgen dat er ook mensen voor de klas komen die niet per se de lerarenopleiding hebben doorlopen. Vaak zijn die nog goedkoper ook. En die bevoegdheid waar leraren altijd zo zuur over doen? Daar vinden we wel wat op.
Het zou er in het ziekenhuis vast ook een stuk beter aan toe gaan als de violist vanwege zijn fijne motoriek mag snijden of die man die af en toe koffie rondbrengt tot verpleegkundige wordt gepromoveerd omdat hij zo leuk is met mensen. Je moet handige types ‘in hun kracht zetten’, zoals dat onder managers ook wel heet.
Maar als er dan zo’n ouderwetse witte-jassenclub is die er geen trek in heeft en begint te schertsen? Geen nood! Met een beetje verbeelding krijg je een of twee verpleegkundigen zo gek om een alternatieve club op te zetten om leuke ideeën te pluggen. Die steun je met een beetje subsidie en geef je massa door consultants te laten meedoen.
En die ouderwetse club verwijt je cynisme. Dat werkt in het onderwijs ook heel goed.

Dit bericht delen:

© 2026 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.